ผมทำงานอยู่ต่างจังหวัด จะกลับบ้านประมาณเดือนละครั้ง ส่วนใหญ่จะเดินทางโดยอาศัยรถทัวร์เป็นหลัก จะขับรถเองก็เหนื่อยเกินไป ไม่คุ้ม เพราะกลับแค่ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ รถไฟก็ลำบาก เพราะสถานีรถไฟอยู่ในอำเภอเมือง ไปมายาก ส่วนเครื่องบิน เลิกพูด มีแค่วันละรอบ(มั้ง) และค่อนข้างยุ่งยาก
การเดินทางโดยรถทัวร์นั้นมีหลายแบบ ทั้งป1 ป2 VIP เป็นต้น ส่วนใหญ่ผมจะโดยสารรถแอร์ป1 เพราะรถ VIP ที่สถานีต้นทางมันออกดึกมาก ขี้เกียจรอ อยากถึงบ้านเร็วๆ รถแอร์ที่ไม่ใช่VIP จะไม่ระบุที่นั่ง ถึงก่อนมีสิทธิ์ก่อน ดังนั้น สิ่งที่ต้องลุ้นทุกครั้งคือ จะมีที่นั่งมั้ย ที่นั่งเวิร์คมั้ย เก้าอี้พังหรือเปล่า แอร์เย็นไปมั้ย โอ๊ย! สารพัด และที่สำคัญคือ คนที่นั่งข้างๆเป็นใคร
ที่เลือกมากนี้ ไม่ใช่เพราะอะไรครับ แต่เป็นเพราะเราต้องนั่งที่นั้นเป็นเวลานานหลายชั่วโมง ถ้าได้ที่นั่งห่วยละก็...สุดแสนจะทรมาน เคยนั่งรถไปเที่ยวต่างจังหวัด ประมาณ 4ชั่วโมง เบาะมันเทลง นั่งไปจะไหลลงไปกองที่พื้นตลอด เมื่อยตูดมั่กมั่ก ต้องยันพื้นตลอดเวลา -_-!
.......................................
คนที่นั่งข้างๆเป็นปัจจัยสำคัญในการเลือกที่นั่งครับ ถ้าเป็นไปได้ ผมมักเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง เพราะเผื่อฟลุ้ค รถโล่ง จะได้นั่งคนเดียวทั้งสองเบาะเลย แต่ถ้าเลือกไม่ได้ จะเลือกนั่งกับผู้หญิงครับ :) ไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงนะครับ แต่ผู้หญิงมักตัวเล็ก ไม่เบียดกันอะ ส่วนผู้ชาย หรือผู้หญิงตัวใหญ่ๆ นั่งแล้วตัวลีบแบนติดทางเดิน ส่วนผู้ชายบางคน กลิ่นตัวแรงมาก บางคนกลิ่นบุหรี่เหม็นหึ่ง แล้วรถทัวร์อะนะ ไม่ใช่รถส่วนตัวเรา จะได้เปิดหน้าต่างไล่กลิ่นได้ อีกกรณีที่ควรหลีกเลี่ยงคือ นั่งใกล้เด็กเล็ก ทั้งแบบเล็กจิ๋วเบบี๋ หรือเล็กแบบวิ่งเล่นได้ เพราะพวกเด็กน้อยเบบี๋ คิดจะร้องก็ร้อง ร้องแล้วมักไม่หยุดง่ายๆ ส่วนเด็กเล็กจอมซน เพิ่งเจอเมื่อวาน พ่อเล่นวิ่งไปมาหัวรถ-ท้ายรถตลอด แถมยิงปืนแก๊ปปังปังไปด้วย พระมารดาก็สุดแสนจะใจดี ไม่เรียกพระโอรสมานั่งเลย ปล่อยให้วิ่งจนเหนื่อยหมดฤทธิ์ไปเอง
การนั่งข้างๆคนแปลกหน้า ก็มีเรื่องต้องระวังนะครับ ไม่ใช่แค่ระวังว่าเขาจะมาจิ๊กสมบัติเราไป แต่ต้องระวังกิริยาในการนั่ง การนอนของเรา เพราะนั่งรถนานๆมันก็ต้องเมื่อยขบเป็นธรรมดา ต้องมีบิดขี้เกียจ ยืดแข้ง เหยียดขา ถ้าคนนั่งข้างเราเกิดเมื่อยพร้อมกัน แข่งกันเหยียดแข้งขา มันจะพาลชนกัน และอึดอัดกว่าเดิม เวลาหลับ บางทีเอาหัวชนกัน รถโยกก็โขกกันโป๊ก จนตื่นทั้งสองคนอีก
ส่วนรถVIP มักไม่ค่อยมีปัญหา เพราะเบาะกว้างใหญ่ เหยียดยืดแขนขาได้ค่อนข้างสบาย มีผ้าห่มบริการ มีขนมและน้ำดื่มแถม ผมเคยนั่งรถVIPจากภูเก็ตมาสายใต้ ตอนขึ้นรถ พนักงานประจำรถ (เรียกหรูๆว่า บัสโฮสเตส) มีแนะนำรถและการเดินทางเหมือนขึ้นเครื่องบินเลย แถมตอนเช้ามีเสิร์ฟกาแฟร้อนด้วยอะ แต่สายอีสานเนี่ย แบบว่าเขาคงคิดว่าขึ้นกันบ่อยแล้วมั้ง เลยไม่ต้องบริการอะไรมาก ตอนเช้าก็ถึงที่หมายพอดี ไปชงกาแฟกินกันเองที่บ้านละกัน (มีกาแฟแบบซองแจก แต่ไม่มีน้ำร้อนให้)
.......................................
บนรถทัวร์ ส่วนใหญ่จะเปิดวีซีดีตลก ไม่รู้ให้ใครดู เพราะคนขับก็ดูไม่ได้ คนนั่งก็มองไม่เห็น เพราะมีเบาะบัง สงสัยเปิดให้ 2แถวแรกดู พอไม่เห็นภาพ ก็ไม่อยากดู แต่โดนบังคับให้ฟังไปเรื่อยๆ ช่วงหลังผมเลยพกเครื่องเล่นmp3ไปฟังบนรถทัวร์ ได้อารมณ์ดีมาก
บางอารมณ์ที่นั่งรถทัวร์ ก็เหงามากๆ นอนก็ไม่หลับ อยากคุยกับใครสักคน แต่ก็ไม่กล้าคุยกับคุณพี่หน้าเหี้ยมข้างๆ จะคุยโทรศัพท์ เสียงเราก็จะดังไปทั้งรถ ทุกคนก็จะได้ยินบทสนทนาของเรา ผมเลยเก็บความเหงาไว้ นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนผลอยหลับไปเอง รอคุณพนักงานมาแจกผ้าเย็นเป็นสัญญาณเตือนว่า จะถึงหมอชิตแล้ว แล้วผมก็เริ่มสะลึมสะลือตื่น เตรียมตัวเข้าสู่ความวุ่นวายของเมืองกรุงต่อไป
ต้องดูแลตัวเองหน่อยนะค่ะเดินทางต่างจังหวัดบ่อยๆ ยิ่งแปลกที่ คนก้อแปลกด้วยนะ ( บางพื้นที่)
