การที่คนแปลกหน้า มาอยู่แปลกถิ่น จำเป็นต้องมีการปรับตัว ช่วงแรกๆอาจจะมีเหงาบ้าง แต่ถ้าปรับตัวไม่ได้ จากความเหงา จะกลายเป็นความเศร้าไป

* * * * * * * * * * * * * *

ผมเคยอ่านเรื่องย่อของหนังเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องของคนเหงาๆ2คน ที่มาเจอกันในต่างแดน หนังเรื่องนั้นคือ Lost in Translation.....ชาร์ลอต ดอกเตอร์สาวด้านปรัชญา ติดตามสามีที่มาทำงานในโตเกียว จนได้มาเจอกับ บ๊อบ แฮร์ริส ดาราตกอับในฮอลลีวู้ด ที่มาถ่ายโฆษณาในโตเกียวเช่นกัน

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของมหานครโตเกียว กับภาษาญี่ปุ่นที่ไม่เข้าใจ ความเวิ้งว้างทำให้ทั้งคู่มาเจอกัน และคิดตรงกันด้วยความรู้สึกที่ว่า "Everyone wants to be found : ทุกๆ คนต้องการที่จะถูกค้นพบ"

* * * * * * * * * * * * * *

เรื่องของหญิงไทย ที่ได้สามีเป็นชาวต่างชาติ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "เมียฝรั่ง" นั้น ได้เกิดเป็นวัฒนธรรมใหม่ในหลายๆจังหวัดทางภาคอีสาน จังหวัดของผมก็เช่นกัน มีผู้หญิงหลายคน ทั้งสาวและไม่สาวที่ได้สามีเป็นชาวต่างชาติ บางคนไปอยู่ต่างประเทศกับสามี แต่ก็มีหลายคน ที่พาสามีชาวต่างประเทศมาอยู่ด้วยกันที่เมืองไทย

อำเภอที่ผมทำงานอยู่นี้ มีฝรั่งที่ย้ายตามภรรยามาตั้งรกรากที่เมืองไทยอย่างถาวรเกินสิบคน จนเกิดเป็นสมาคมเล็กๆได้

ผมเคยสงสัยว่า ทำไมฝรั่งตาน้ำขาว จึงยอมทิ้งประเทศบ้านเกิดอันศิวิไลซ์และสะดวกสบาย มาอยู่ในอำเภอชายแดน ของจังหวัดทางอีสานแบบนี้ เหตุผล(ที่ผมคิดเอง) คงเป็นเพราะว่า คนไทยใจดี ปู่ย่าตายายพอได้ลูกเขยเป็นฝรั่งก็รัก เพราะหวังพึ่งพิง ลูกเด็กเล็กแดงก็ชอบฝรั่ง ข้าวของอาหารการกินก็ราคาถูก เงินเท่ากัน อาจซื้อได้แค่แฟลตเล็กๆในเมืองนอก แต่ในเมืองไทยสามารถปลูกบ้านหลังเบ้อเริ่ม พร้อมจัดสวนสวยงามหน้าบ้านได้

แต่ทุกๆอย่างไม่ได้มีแค่ด้านที่งดงามอย่างเดียว...

* * * * * * * * * * * * * *

โยฮัน (นามสมมติ) ชายวัยกลางคนชาวเยอรมันไม่มีภรรยา เดิมทำงานตลาดหลักทรัพย์ ได้ย้ายมาอยู่ที่เมืองไทยตามภรรยาชื่อนก (นามสมมติ) นกเป็นแม่ม่ายลูกติด มีลูกแล้ว1คน นกเป็นคนท้วม อายุประมาณ30ต้นๆ ผิวเข้ม ถ้าเป็นคนไทยมองก็ต้องบอกว่าไม่สวยเสียเลย นกพูดภาษาอังกฤษแบบพอสื่อสารได้ แต่พูดเยอรมันไม่ได้ นกกับโยฮันเจอกันที่พัทยาแต่งานกัน และย้ายมาอยู่ด้วยกันที่อำเภอชายแดนแห่งนี้

โยฮันเดิมมีปัญหาเรื่องซึมเศร้าอยู่เดิมแล้ว พอแต่งงานกับนก แรกๆก็มีความสุขดี ต่อมาเขาเริ่มรู้สึกเหงา แปลกแยก เขาคุยกับใครก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง เขาไม่มีเพื่อนชาวเยอรมันในจังหวัดนี้ เพื่อนชาวต่างชาติที่พูดภาษาอังกฤษได้ก็ไม่ค่อยไปมาหาสู่กัน เขาเริ่มคิดมากและเริ่มคิดว่านกไม่รักเขา นกต้องการแค่เงินของเขา

เขาต้องการกลับเยอรมัน แต่นกไม่ยอม

ทุกวันเขาจะดื่มเหล้ามาก พอดื่มเมาก็เริ่มเครียด นอนไม่หลับ เขาไม่รู้จะไปคุยกับใคร ภรรยาก็ไม่ยอมคุยด้วยเพราะดึกแล้ว เพื่อนก็ไม่มี ที่พึ่งสุดท้ายเขาคือ "โรงพยาบาล"

* * * * * * * * * * * * * *

"หมอ... มีคนไข้ฝรั่งจะคุยด้วย" พยาบาลรายงานผมตอนตี3ของคืนหนึ่ง ผมงัวเงียเดินออกไปที่ER เจอคุณฝรั่งโยฮัน นั่งหน้าแดงอยู่ เนื้อตัวเหม็นหึ่งด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ ด้วยความรู้ภาษาอังกฤษที่หยุดนิ่ง และถดถอยลงเรื่อยๆตั้งแต่เอนท์ติดของผม ทำให้รู้ว่า โยฮันเครียดมาก นอนไม่หลับ ต้องการคุยกับใครก็ได้ที่ฟังเขารู้เรื่อง... ในอำเภอชายแดนแบบนี้ สถานที่ที่เปิด 24ชั่วโมง ไม่ใช่เซเว่น-อีเลเว่น แต่มีแค่โรงพยาบาลกับโรงพักแค่นั้นเอง ผมคุยกับโยฮันอยู่นานพอสมควร รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง สุดท้ายสั่งยานอนหลับให้ไป และกำชับให้รีบกลับบ้านไปกินยาแล้วเข้านอน

หลังจากคืนนั้น เวลาโยฮันเมาแล้วเครียดทีไร เขาจะมาโรงพยาบาลทุกครั้ง จะว่าเป็นความซวยของโยฮันหรือของผมไม่ทราบได้ โยฮันจะเลือกเมาเฉพาะตอนที่ผมอยู่เวร -_-!

ผมพยายามพูดอธิบายแล้ว ปลอบก็แล้ว ว่าอย่าคิดมาก อย่ากินเหล้า อย่า...บลา บลา แต่คนเมา แค่จะนั่งก็แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว จะมาตั้งใจฟังหมอที่พูดอังกฤษไม่ได้เรื่องก็คงจะลำบาก

พอตอนเช้า หายเมา มาเจอกัน ก็เหมือนกับว่าเมื่อคืนไม่เกิดอะไรขึ้น

พอตกดึกตี3ตี4 เอาอีกแล้ว ผมเคยบอกว่า ให้แฟนพาไปพบจิตแพทย์เถอะ เขาเก่งกว่าผม และเฉพาะทางกว่าผม แต่โยฮันมักมาโรงพยาบาลคนเดียว เลยไม่รู้จะอธิบายการไปตรวจได้ยังไง นกก็ไม่เคยมาด้วยตอนแกเมา โยฮันบอกว่า นกบอกว่าโรงพยาบาลจิตเวช มีแต่ในกรุงเทพฯ ยังไม่ว่างพาไป ผมก็อธิบายว่า โคราช อุบลฯก็มี แต่โยฮันคงไม่เข้าใจ

* * * * * * * * * * * * * *

ล่าสุด เมื่อคืน ตอนตีสี่ ขณะกำลังนอนหลับฝันดี กริ๊งงง!! เสียงที่ไม่อยากได้ยินเวลาอยู่เวรก็ดังขึ้น "หมอคะ ฝรั่งคนเดิมบอกนอนไม่หลับ จะขอคุยด้วย" ด้วยความง่วง ความหงุดหงิด ความพาล และความเซ็งสุดๆของผม ผมเดินออกไปหาโยฮัน จวกเขาด้วยภาษาอังกฤษเป็นชุดประมาณว่า "วันนี้คุณมีปัญหาอะไรมาอีกหละ เมามาอีกใช่มั้ย บอกแล้วว่าไม่ให้กินเหล้าอีก...... " ฯลฯ เท่าที่จะนึกคำอบรมเป็นภาษาอังกฤษออก เขามองผม บอกว่า "หมอโกรธผมทำไม ผมป่วยนะ..." ทำให้ผมเริ่มคิดได้ และพูดกับเขาดีๆ ถึงแม้จะเป็นเรื่องเดิมๆที่เคยคุยกันทุกๆครั้งที่เขาเมามา เสร็จแล้วก็สั่งยานอนหลับให้เขาไป พร้อมทั้งกำชับว่าอย่ากินมาก เดี๋ยวยูจะติดมัน และรีบให้แฟนพาไปพบจิตแพทย์ซะที

แล้วผมก็มานอนต่อ คืนนั้นผมเลยนอนไม่หลับซะเอง ใจนึงก็สงสารตาโยฮัน ที่ไม่มีใครเข้าใจและคอยคุยด้วย ใจนึงก็สมเพชตัวเองที่ภาษาอังกฤษไม่เข้าท่า พูดไปเขาอาจเข้าใจผิดๆไป และเซ็งชีวิตที่ต้องตื่นตี3ตี4มาดูคนไข้นอนไม่หลับคนนี้เป็นประจำ

* * * * * * * * * * * * * *

ว่าแล้วก็นึกถึงหนังเรื่อง Lost in Translation ขึ้นมา สงสัยต้องไปหาหนังเรื่องนี้มาดูซะแล้ว