วันนี้ตอนเย็นหลังเลิกงาน ผมอยู่เวรต่อ พอช่วงว่างๆ นึกครึ้มอกครึ้มใจ เลยเดินถ่ายภาพโรงพยาบาลยามเย็นเล่นๆ
โรงพยาบาลนี้ ผมอยู่และทำงานมาจะครบปีแล้วครับ
วันนี้ สมมติว่าเป็นรายการก๊อก ก๊อก ก๊อก ช่วงเยี่ยมบ้านละกัน...อิ อิ ผมจะพาไปเที่ยวโรงพยาบาลชุมชนเล็กๆ บ้านหลังที่สองของผมนะครับ
..............................................
เริ่มจาก แอ่น แอ๊น... บ้านพักหลังน้อยของผมครับ ทำเลทอง อยู่ตรงหัวมุม ติดถนน(เล็กๆในรพ.)
2 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ แต่ใช้ห้องเดียว อีกห้องทิ้งไว้ให้จิ้งจกกับแมงมุมอยู่
..............................................
สวนสุขภาพ และสนามวอลเล่ย์หน้าบ้าน
เย็นๆจะมีคนในรพ.พาลูกหลานมาวิ่งเล่น บางครั้งก็มีคนมาเล่นกีฬากัน
..............................................
OPD (ตึกผู้ป่วยนอก)
ห้องประจำผมคือเบอร์ 3 ครับ
..............................................
ER (ห้องฉุกเฉิน)
สาวน้อยโดนหมากัด มาฉีดวัคซีน ร้องไห้น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว
..............................................
Ward (ตึกผู้ป่วยใน)
พี่พยาบาลสุดน่ารักและใจดี ร้องโวยวาย "อย่ามาถ่ายช้านน ให้ชั้นไปแต่งหน้าก่อน" แป่ว... นึกว่าเขิน
..............................................
ถนนใหญ่หน้ารพ. เงียบเหงาสมเป็นอำเภอชายแดน
..............................................
ตลอดหนึ่งปีที่ทำงานที่นี่มา มีทั้งความทุกข์ และความสุข ความเบื่อ ความเหงา และมิตรภาพจากผู้ร่วมงาน หลากหลายอารมณ์ผสมปนเป แต่ก็ถือเป็นประสบการณ์ชีวิตอันล้ำค่าของผมครับ
จะเก็บเธออยู่ในใจเสมอ
บอยด์ โกสิยพงษ์
และนี่คือเสียง เสียงเพลงที่มาจากใจ
เธอจะอยู่ที่ไหน ขอจงได้รับ... รู้
หากเธอมีทุกข์ ร้อนใจตอนที่ฉันไม่อยู่
อยากให้เธอรู้ ว่ายังมีฉันยืนอยู่ข้างเธอ
จะยืนอยู่ตรงนี้ จะรอเธอตรงนี้ เพื่อเธอคนเดียว
ไม่ว่าทางจะคดเคี้ยว ทางจะลดเลี้ยวเท่าไร
จะนานสักเพียงไหน ยาวนานสักเพียงไหน
จะนาน นานเท่าไหร่ ยังคงเก็บเธอไว้
จะเก็บเธออยู่ในใจเสมอ
อยู่ในใจเสมอ ๆ ๆ ๆ
) พีเห็นว่าเป็นคุณหมออ่ะค่ะ..
)
))
แวะมาสาดน้ำเย็นๆ ให้ชื่นใจค่ะ
